نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 دانشیار روابط بین الملل، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
2 دکتری علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
چکیده
با وجود اهمیت مولفههای ساختاری و نوع الگوهای اتخاذشده در پیشبرد فرایند توسعه کشورها، جایگاه رهبران در مدیریت ساختارهای داخلی و تعامل با محیط بینالمللی و تشخیص الگوی کارآمد برای توسعهیافتگی غیرقابل انکار است. جهش سنگاپور در مسیر توسعه به عنوان یک کشور ذرهای یکی از نمادهای اهمیت جایگاه رهبران و عقلانیت آنها در مدیریت مسیر توسعه است. هنگامیکه لیکوانیو در سنگاپور به قدرت رسید، این کشور از مشکلات عدیدهای همچون نبود منابع طبیعی و بحرانهای اقتصادی چون تورم و بیکاری، به همراه تنشهای نژادی و تهدیدهای ژئوپلیتیک رنج میبرد. تبدیلشدن سنگاپور طی چند دهه، از کشوری با این شرایط بغرنج به کشوری توسعهیافته و پیشرفته، بدون وجود رهبری چون لیکوانیو، غیرممکن بود. این مقاله با هدف نشان دادن جایگاه رهبری لیکوان یو در گذار توسعهای سنگاپور تلاش میکند تا این اهتمام را در پرتو مفهوم عقلانیت استراتژک مورد بررسی قرار دهد. درهمین راستا، این مقاله با طرح این پرسش که عقلانیت استراتژیک رهبری لی در توسعه سنگاپور امروز از چه جایگاه و شاخصهایی برخوردار است؟ با بهرهگیری از روش تحلیل محتوای تاریخی مرتبط با سبکهای رهبری و زمامداری لی در قالب یافتهها نشان میدهد که تجربه توسعۀ سنگاپور، بیش از هر چیزی مرهون رهبری توام با عقلانیت استراتژیک لی کوان یو بوده که زمینهساز توسعه این کشور شد؛ این عقلانیت استراتژیک دارای شاخصهای چون اولویتبندی مسائل، نگاه ویژه به نیروی انسانی، عملگرایی، واقع بینی، بینالمللی شدن، پذیرش مسئولیت و آیندهگرایی گذشتهنگر است. با وجود اهمیت مولفههای ساختاری و نوع الگوهای اتخاذشده در پیشبرد فرایند توسعه کشورها، جایگاه رهبران در مدیریت ساختارهای داخلی و تعامل با محیط بینالمللی و تشخیص الگوی کارآمد برای توسعهیافتگی غیرقابل انکار است. جهش سنگاپور در مسیر توسعه به عنوان یک کشور ذرهای یکی از نمادهای اهمیت جایگاه رهبران و عقلانیت آنها در مدیریت مسیر توسعه است. هنگامیکه لیکوانیو در سنگاپور به قدرت رسید، این کشور از مشکلات عدیدهای همچون نبود منابع طبیعی و بحرانهای اقتصادی چون تورم و بیکاری، به همراه تنشهای نژادی و تهدیدهای ژئوپلیتیک رنج میبرد. تبدیلشدن سنگاپور طی چند دهه، از کشوری با این شرایط بغرنج به کشوری توسعهیافته و پیشرفته، بدون وجود رهبری چون لیکوانیو، غیرممکن بود. این مقاله با هدف نشان دادن جایگاه رهبری لیکوان یو در گذار توسعهای سنگاپور تلاش میکند تا این اهتمام را در پرتو مفهوم عقلانیت استراتژک مورد بررسی قرار دهد. درهمین راستا، این مقاله با طرح این پرسش که عقلانیت استراتژیک رهبری لی در توسعه سنگاپور امروز از چه جایگاه و شاخصهایی برخوردار است؟ با بهرهگیری از روش تحلیل محتوای تاریخی مرتبط با سبکهای رهبری و زمامداری لی در قالب یافتهها نشان میدهد که تجربه توسعۀ سنگاپور، بیش از هر چیزی مرهون رهبری توام با عقلانیت استراتژیک لی کوان یو بوده که زمینهساز توسعه این کشور شد؛ این عقلانیت استراتژیک دارای شاخصهای چون اولویتبندی مسائل، نگاه ویژه به نیروی انسانی، عملگرایی، واقع بینی، بینالمللی شدن، پذیرش مسئولیت و آیندهگرایی گذشتهنگر است. با وجود اهمیت مولفههای ساختاری و نوع الگوهای اتخاذشده در پیشبرد فرایند توسعه کشورها، جایگاه رهبران در مدیریت ساختارهای داخلی و تعامل با محیط بینالمللی و تشخیص الگوی کارآمد برای توسعهیافتگی غیرقابل انکار است. جهش سنگاپور در مسیر توسعه به عنوان یک کشور ذرهای یکی از نمادهای اهمیت جایگاه رهبران و عقلانیت آنها در مدیریت مسیر توسعه است. هنگامیکه لیکوانیو در سنگاپور به قدرت رسید، این کشور از مشکلات عدیدهای همچون نبود منابع طبیعی و بحرانهای اقتصادی چون تورم و بیکاری، به همراه تنشهای نژادی و تهدیدهای ژئوپلیتیک رنج میبرد. تبدیلشدن سنگاپور طی چند دهه، از کشوری با این شرایط بغرنج به کشوری توسعهیافته و پیشرفته، بدون وجود رهبری چون لیکوانیو، غیرممکن بود. این مقاله با هدف نشان دادن جایگاه رهبری لیکوان یو در گذار توسعهای سنگاپور تلاش میکند تا این اهتمام را در پرتو مفهوم عقلانیت استراتژک مورد بررسی قرار دهد. درهمین راستا، این مقاله با طرح این پرسش که عقلانیت استراتژیک رهبری لی در توسعه سنگاپور امروز از چه جایگاه و شاخصهایی برخوردار است؟ با بهرهگیری از روش تحلیل محتوای تاریخی مرتبط با سبکهای رهبری و زمامداری لی در قالب یافتهها نشان میدهد که تجربه توسعۀ سنگاپور، بیش از هر چیزی مرهون رهبری توام با عقلانیت استراتژیک لی کوان یو بوده که زمینهساز توسعه این کشور شد؛ این عقلانیت استراتژیک دارای شاخصهای چون اولویتبندی مسائل، نگاه ویژه به نیروی انسانی، عملگرایی، واقع بینی، بینالمللی شدن، پذیرش مسئولیت و آیندهگرایی گذشتهنگر است.
کلیدواژهها
موضوعات
عنوان مقاله [English]
Leadership and Development of Singapore: Developmental Transition in the Light of Lee Kuan Yew's Strategic Rationality
نویسندگان [English]
- Fariborz Arghavani Pirsalami 1
- Sirus Bonyadi 2
1 Associate Professor of International Relations, Department of Political Science, Faculty of Law and Political Science, Shiraz University, Shiraz, Iran.
2 Ph.D. in Political Science, Department of Political Science, Faculty of Law and Political Science, Shiraz University, Shiraz, Iran.
چکیده [English]
Despite the importance of structural components and the types of models adopted in advancing countries' development, the role of leaders in managing internal structures, interacting with the international environment, and identifying an efficient development model is undeniable. Singapore's leap in development as a microstate is one of the symbols of the importance of leaders' positions and rationality in managing the development path. When Lee Kuan Yew came to power in Singapore, the country was suffering from numerous problems, including a lack of natural resources, economic crises such as inflation and unemployment, and racial tensions and geopolitical threats. Singapore's transformation from a country with these complex conditions to a developed, advanced nation over several decades would have been impossible without a leader like Lee Kuan Yew. This article, with the aim of showing the position of Lee Kuan Yew's leadership in Singapore's developmental transition, examines this effort in the light of the concept of strategic rationality. In this regard, this article raises questions about Lee's leadership's strategic rationality and its indicators in Singapore's development today. Using the method of historical content analysis related to Lee's rule in the form of findings, it shows that Singapore's development experience is more indebted to Lee Kuan Yew's leadership combined with strategic rationality, which paved the way for the development of this country; this strategic rationality has indicators such as prioritizing issues, a special look at human resources, pragmatism, realism, internationalization, acceptance of responsibility, and retrospective futurism.Despite the importance of structural components and the types of models adopted in advancing countries' development, the role of leaders in managing internal structures, interacting with the international environment, and identifying an efficient development model is undeniable. Singapore's leap in development as a microstate is one of the symbols of the importance of leaders' positions and rationality in managing the development path. When Lee Kuan Yew came to power in Singapore, the country was suffering from numerous problems, including a lack of natural resources, economic crises such as inflation and unemployment, and racial tensions and geopolitical threats. Singapore's transformation from a country with these complex conditions to a developed, advanced nation over several decades would have been impossible without a leader like Lee Kuan Yew. This article, with the aim of showing the position of Lee Kuan Yew's leadership in Singapore's developmental transition, examines this effort in the light of the concept of strategic rationality. In this regard, this article raises questions about Lee's leadership's strategic rationality and its indicators in Singapore's development today. Using the method of historical content analysis related to Lee's rule in the form of findings, it shows that Singapore's development experience is more indebted to Lee Kuan Yew's leadership combined with strategic rationality, which paved the way for the development of this country; this strategic rationality has indicators such as prioritizing issues, a special look at human resources, pragmatism, realism, internationalization, acceptance of responsibility, and retrospective futurism. this strategic rationality has indicators such as prioritizing issues, a special look at human resources, pragmatism, realism, internationalization, acceptance of responsibility, and retrospective futurism.
کلیدواژهها [English]
- Strategic rationality
- leadership
- development
- Singapore
- Lee Kuan Yew
)